HO'OPONOPONO - door Joe Vitale
(Joe Vitale speelt een belangrijke rol in de prachtig
geproduceerde DVD,
"The Secret" (http://thesecret.tv)
Hawaiiaans vergevings- en genezingsproces
Twee jaar geleden hoorde ik over een therapeut in Hawaii die een
hele
afdeling criminele psychiatrische patiënten genas -- zonder ze
ook maar een
keer persoonlijk te hebben ontmoet. De psycholoog hoefde maar
het dossier te
bestuderen van een patiënt van die afdeling en vervolgens in
zichzelf te
kijken hoe hij de ziekte van die persoon had gecreëerd. Als hij
vooruitgang
boekte in zijn eigen genezing, genas de patiënt.
Toen ik voor het eerst dit verhaal hoorde, dacht ik dat het een
broodje-aap-verhaal was. Hoe kon iemand een ander genezen door
zichzelf te
genezen? Hoe zou zelfs de beste meester zelfverbeteraar
criminele
psychiatrische patiënten kunnen genezen? Het voelde niet aan als
realistisch. Het was niet logisch, dus schoof ik het verhaal
Echter hoorde ik een jaar later het verhaal opnieuw. Ik hoorde
dat de
therapeut een Hawaiiaanse geneeswijze had toegepast genaamd
ho'oponopono. Ik
had daar nooit eerder van gehoord, toch kon ik het niet meer uit
mijn hoofd
zetten. Als het verhaal überhaupt op waarheid berustte, moest ik
er meer van
zien te weten. Ik had "totale verantwoordelijkheid" altijd
begrepen als
verantwoordelijk zijn voor wat ik denk en doe. Verder dan dat
kan ik er
niets mee. Ik denk dat de meeste mensen op deze manier denken
over "totale
verantwoordelijkheid". Wij zijn verantwoordelijk voor wat we
doen, niet voor
wat iemand anders doet -- maar dat klopt niet.
De Hawaiiaanse therapeut die deze criminele psychiatrische
patiënten genas
zou me op de hoogte brengen van een geavanceerde, nieuwe kijk op
totale verantwoordelijkheid. Zijn naam is Dr. Ihaleakala Hew Len. Ons
eerste
telefoongesprek kan goed een uur zijn geweest. Ik vroeg hem mij
het hele
verhaal te vertellen van zijn werk als therapeut. Hij vertelde
dat hij vier
jaar lang voor het Hawaiiaanse Staats Hospitaal had gewerkt. Die
afdeling
waar zij de criminele psychiatrische patiënten hielden was
gevaarlijk.
Maandelijks vertrokken er psychologen. De staf had een groot
ziekteverzuim,
of bleef eenvoudig weg. Uit vrees om aangevallen te worden door
patiënten
liepen de mensen met hun rug naar de muur door die afdeling
heen. Het was
geen prettige plaats om te leven, te werken of te bezoeken. Dr.
Len vertelde
mij dat hij nooit patiënten persoonlijk ontmoette. Hij kwam
overeen dat hij
een kantoor zou hebben en dat hij hun dossiers zou doornemen.
Terwijl hij
die dossiers bekeek, werkte hij aan zichzelf. En terwijl hij
werkte aan
zichzelf, begonnen de patiënten te genezen. Hij vertelde verder
dat, 'na
enkele maanden patiënten die geboeid dienden te worden werden
toegestaan om
vrij rond te lopen. Andere die zware medicijnen moesten
gebruiken kwamen van
hun medicijnen af. En degenen die geen kans hadden om ooit nog
ontslagen te
worden werden vrijgelaten'. Ik was vol ontzag. 'En dat niet
alleen,' ging
hij verder, 'maar de staf begon er plezier in te hebben naar het
werk te
komen. Absenteïsme en banenverloop verdwenen. Uiteindelijk
hadden we meer
staf dan we nodig hadden doordat patiënten ontslagen werden en
de volledige
staf verscheen op het werk. Vandaag de dag is deze afdeling
gesloten'.
Op dit punt aangekomen moest ik wel de een-milioen-dollar-vraag
stellen:
'Wat deed u in uzelf dat die mensen deed veranderen? 'Ik heelde
eenvoudigweg
het gedeelte in mij dat ze gecreëerd had,' zei hij. Ik begreep
het niet. Dr.
Len legde uit dat volledige verantwoordelijkheid voor je leven
betekent dat
alles in je leven -- eenvoudig omdat het in jouw leven is --
jouw
verantwoordelijkheid is. In een letterlijke betekenis is de hele
wereld jouw
creatie. Oef! Dit is moeilijk te slikken. Verantwoordelijk zijn
voor wat je
zegt of doet is een ding, maar verantwoordelijk zijn voor wat
iedereen in
mijn leven zegt of doet is toch wel wat anders. Toch is dit de
waarheid: als
je volledige verantwoordelijkheid neemt voor je leven, dan is
alles wat je
ziet, hoort, proeft, aanraakt of hoe dan ook ervaart jouw
verantwoordelijkheid omdat het in jouw leven is. Dit betekent
dat
terroristische activiteit, de president, de economie -- of wat
dan ook dat
je ervaart en niet leuk vindt -- aan jou is om te helen. Deze
dingen bestaan
niet, om het zo maar eens te zeggen, dan alleen als projecties
van jou, van
binnenuit. Het probleem zit niet in die dingen, het zit in jou,
en om ze te
veranderen moet je jezelf veranderen. Ik weet, dit is moeilijk
te vatten,
laat staan te accepteren of het in werkelijkheid te leven.
Verwijt is veel
makkelijker dan totale verantwoordelijkheid, maar al sprekende
met Dr. Len,
begon ik me te realiseren dat healing voor hem en in
ho'oponopono betekent
houden van jezelf. 'Als je je leven wilt verbeteren, moet je je
leven helen.
Als je iemand wilt genezen, zelfs een krankzinnige crimineel,
doe je dat
door jezelf te helen'.
Ik vroeg Dr. Len hoe dat ging, dat helen van zichzelf. Wat deed
hij dan
precies, als hij in de dossiers van die patiënten keek? 'Ik
bleef alleen
maar zeggen 'I'm sorry' en 'I love you' steeds maar weer
opnieuw,' legde hij
uit. "Dat is 't?". "Dat is 't.".Het komt erop neer dat van
jezelf houden de
belangrijkste manier is om jezelf te verbeteren, en terwijl je
jezelf
verbetert, verbeter je jouw wereld
Laat me je een eenvoudig voorbeeld geven van hoe zoiets werkt:
op een dag,
stuurde me iemand een email dat me erg stoorde. In het verleden
zou ik dat
afgehandeld hebben door de emotioneel gevoelige plekken aan de
gang te gaan
of door een poging om tot redeneren te komen met de persoon die
het
vervelende bericht had gestuurd. Maar deze keer besloot ik om
Dr. Len's
methode toe te passen en te zien of het werkte. Ik bleef in
stilte zeggen,
'het spijt me' en 'ik hou van jou,' Ik zei het tegen niemand in
het
bijzonder. Ik riep eenvoudigweg de geest van liefde aan om
binnen in mij te
helen datgene wat de uiterlijke omstandigheid creëerde. Binnen
een uur
ontving ik van dezelfde persoon een email. Hij verontschuldigde
zich voor
zijn vorige bericht. Houd in gedachte dat ik geen enkele
uiterlijke actie
had ondernomen om deze verontschuldiging te bekomen. Ik heb hem
zelfs niet
teruggeschreven. En toch, door te zeggen 'het spijt me,' moet ik
op de een
of andere manier in mezelf geheeld hebben datgene wat hem had
gecreëerd.
Later woonde ik een ho'oponopono workshop bij die door Dr. Len werd geleid.
Hij is nu 70 jaar, wordt gezien als een grootvaderlijke sjamaan,
en leidt
een wat teruggetrokken bestaan. Hij prees mijn boek, The
Attractor Factor.
Hij vertelde me dat door mijzelf te verbeteren, de vibratie van
mijn boek
zal verhogen, en iedereen zal het al lezende voelen. Kort
gezegd, terwijl ik
verbeter zullen mijn lezers verbeteren. 'En hoe zal het zijn met
de boeken
die al verkocht zijn in de buitenwereld?', vroeg ik. 'Die zijn
niet in de
buitenwereld,' legde hij uit, weer een keer mijn verstand te
boven gaand met
zijn mystieke wijsheid. 'Die zijn nog steeds in jou.' Kort
gezegd, er is
geen buitenwereld. Er zou een heel boek voor nodig zijn om deze geavanceerde
techniek uit te leggen met de diepgang die het verdient. Laat
het voldoende
zijn om te zeggen dat wanneer je iets wilt verbeteren in je
leven, er maar
één plaats is waar je moet kijken: in jezelf. Als je kijkt, doe
het met
liefde.
ps: Ho'oponopono: betekent rechtzetten/corrigeren.
In vroeger tijden deden de Hawaiianen Ho'oponopono (vergevings- en genezingsproces) om conflicten, ziektes, onheil etc. op te lossen.
Ho'oponopono was een onafscheidelijk deel van de Hawaiiaanse filosofie en manier van leven, waardoor men in harmonie leefde met elkaar, de natuur en de Kosmos.